Wapnowanie osadów za pomocą mleczka wapiennego prowadzi do zahamowania procesów gnilnych oraz wyraźnej redukcji mikroorganizmów chorobotwórczych, które naturalnie rozwijają się w osadach ściekowych. Podniesienie odczynu do wartości silnie zasadowych powoduje denaturację białek komórkowych drobnoustrojów oraz zaburzenie ich procesów metabolicznych. W praktyce oznacza to skuteczne unieszkodliwienie bakterii, wirusów oraz jaj pasożytów, które mogłyby stanowić zagrożenie sanitarne. Wysokie pH wpływa również na spowolnienie reakcji biologicznych odpowiedzialnych za rozkład materii organicznej, co bezpośrednio ogranicza powstawanie związków siarki i azotu odpowiedzialnych za nieprzyjemny zapach.
Dzięki takim efektom osady po wapnowaniu mogą być przechowywane przez dłuższy czas bez ryzyka intensywnych procesów gnilnych. Zyskują one również lepsze parametry użytkowe, takie jak mniejsza podatność na rozkład i łatwiejsze formowanie. To sprawia, że ich dalsze zagospodarowanie staje się bezpieczniejsze i bardziej przewidywalne. W praktyce znajdują one zastosowanie między innymi w rekultywacji terenów zdegradowanych, poprawie właściwości gleb lub w rolnictwie, pod warunkiem spełnienia obowiązujących norm środowiskowych i sanitarnych.
Mleczko wapienne podaje się do ścieków lub bezpośrednio do osadów przy użyciu pomp dozujących oraz odpowiednio dobranych mieszalników. Cały proces musi być precyzyjnie kontrolowany, ponieważ zawiesina wapienna ma tendencję do opadania i tworzenia osadów. Duże znaczenie ma właściwe przygotowanie instalacji oraz utrzymanie stałych parametrów pracy.
Nieprawidłowe dozowanie lub przerwy w mieszaniu mogą prowadzić do odkładania się osadów wapiennych na ściankach rurociągów i zbiorników. Z tego powodu instalacje do podawania mleczka wapiennego wymagają regularnej konserwacji i okresowego czyszczenia, co pozwala zachować ich sprawność i ograniczyć ryzyko awarii.